in ,

Waarom negeren de media de Afghanistan Papers?

Deze week, The Washington Post publiceerde de Afghanistan Papers, een uitgebreid overzicht van de duizenden pagina’s van interne documenten van de overheid met betrekking tot de oorlog in Afghanistan.

Net als de Pentagon Papers , die de leugens toonden die aan de oorlog in Vietnam ten grondslag liggen, toont het onderzoek van de Post aan dat Amerikaanse functionarissen, verspreid over drie presidentiële administraties, het Amerikaanse publiek opzettelijk en systematisch gedurende 18 jaar misleidden .

Zoals Daniel Ellsberg, die de Pentagon Papers in 1974 lekte, vertelde CNN eerder deze week onthulden de Pentagon en Afghanistan Papers dezelfde dynamiek: “De presidenten en de generaals hadden een vrij realistisch beeld van waar ze tegen waren, wat ze niet wilden toegeven aan het Amerikaanse volk.”

De documenten zijn niet alleen een aanklacht tegen één aspect van het Amerikaanse buitenlands beleid, maar ook tegen het gehele beleidsapparaat van de VS. Ze onthullen een tweeledige consensus om te liegen over wat er feitelijk in Afghanistan gebeurde: chronisch afval en chronische corruptie, het ene slecht opgevat ontwikkelingsplan na het andere, resulterend in een bijna onomwonden falen om vrede en welvaart in het land te brengen.

Beide partijen hadden reden om zich in te dekken. Voor de regering Bush was Afghanistan een belangrijk onderdeel in de oorlog tegen het terrorisme. Voor de Obama-regering was Afghanistan de ‘goede oorlog’ die in contrast stond met de nachtmerrie in Irak.

De Afghanistan Papers zijn met andere woorden een bom. Toch heeft het rapport weinig aandacht gekregen van de bredere pers. Noch NBC noch ABC bedekt het onderzoek in hun nachtelijke uitzendingen deze week. In andere verkooppunten, het is begraven onder ademloos rapportage over de laatste ontwikkelingen in de impeachment saga, Joe Biden’s vermeende belofte om slechts één termijn dienen , en wereld leiders pathologische afgunst van een 16-jarig meisje.

De meedogenloze nieuwscyclus die het Amerika van Donald Trump kenmerkt, verdient zeker de schuld: dit is niet de eerste keer dat een vervolgnieuwsverhaal is begraven onder een lawine van andere nieuwsverhalen. Maar een belangrijke reden dat de Afghanistan Papers zo relatief weinig aandacht hebben gekregen, is dat iedereen de schuld heeft, wat betekent dat niemand er veel belang bij heeft om het verhaal levend te houden. Er zijn geen hoorzittingen, weinig persknevels.

George W. Bush begon de oorlog in Afghanistan en mislukte deze op tal van manieren, niet in het minst door een nieuwe oorlog in Irak te beginnen. Maar Barack Obama, ondanks zijn overduidelijke scepsis over de oorlogsinspanning, verergerde de fouten van Bush door te buigen voor de blob van het buitenlandse beleid van Washington en een zinloze troepenschommeling toe te staan.

Hoewel zowel Democraten als Donald Trump op dezelfde pagina lijken te zitten om de VS uit Afghanistan te halen, is er weinig vooruitgang geboekt met vredesbesprekingen. Het patroon in alle administraties is dat elke beweging in de richting van de resolutie meestal een langzame terugval in de status quo, ook bekend als quagmire, tegenkomt.

De politieke pers houdt van het idee van tweepartijssamenwerking, wat een idee is van Amerikaanse grootheid en het verlies ervan. Het gedijt ook op partijdige conflicten, omdat conflict verhalende drijfveren is. Het weet niet echt wat het moet doen met tweedelig falen.

Tijdens de hoorzittingen over beschuldigingen, berichtten nieuwskanalen vrolijk het conflict tussen Trump en leden van de vestiging van het buitenlands beleid, waarbij ze laatstgenoemde als onbaatzuchtige bureaucraten voor het Amerikaanse belang onvermoeibaar en anoniem hielden, in tegenstelling tot het feckless en narcistische hoofd van de uitvoerende macht tak. De Afghanistan Papers bieden niet zo’n eenvoudig contrast; ze eisen een soort holistische veroordeling, waarin Trump en die bureaucraten deel uitmaken van hetzelfde probleem.

De media hebben ook een langdurige voorkeur voor ‘nieuw’ nieuws. De oorlog in Afghanistan is al bijna twee decennia een catastrofale mislukking. Omdat er weinig verandert, is er weinig te melden dat het publiek zal boeien. (Hoewel de Afghanistan Papers schrikbarend zijn, zijn ze nauwelijks verrassend.) Gezien het feit dat de president de grootste leverancier is van ‘nieuw’ nieuws in de recente geschiedenis – zijn Twitter-feed alleen ondersteunt MSNBC de meeste dagen – meer complexe verhalen, zoals de situatie in Afghanistan, worden vaak begraven ten gunste van het politieke equivalent van nevenactiviteiten in de sport.

Het resultaat is dat deze enorme controverse onevenredig weinig aandacht krijgt. Ondanks duizenden levens en honderden miljarden dollars te verspillen, komt iedereen in de Amerikaanse regering….

Lees verder bij de bron: INDIGNATIE


JDreport.com publiceert verhalen uit een flink aantal andere "onafhankelijke" nieuwsbronnen.
De meningen in dit artikel zijn van de bron en weerspiegelen niet JDreport.com.

Help mee JDreport.com online te houden

Rapporteren

3 Comments

Laat een reactie achter
  1. In Nederland worden we al 40 jaar belazerd. Toch blijven de Nederlanders op partijen stemmen die voor de islam en de asielparasieten zijn.

Iedereen vindt er iets van, jij ook?

Alle seinen staan op rood voor 2020

Weer flinke spanningen op de Repomarkt: Repocalypse 2.0?