Na de wereldwijde financiële crisis op het einde van het voorbije decennium werden de banken gedwongen om 345 miljard dollar terug te betalen. De bankiers hadden immers een cruciale rol in de instorting van het internationale financiële systeem. Nu blijkt dat vooral de Verenigde Staten door de banken zijn vergoed. Europa blijft met kruimels achter. Dat betoogt Guillaume Maujean, financieel hoofdredacteur van de Franse krant Les Echos.
“Een claim van 345 miljard dollar klinkt bijzonder spectaculair,” aldus Guillaume Maujean. “Het pakket bestaat uit de verschillende boetes en gerechtelijke schikkingen die de banken sinds de crisis aan de autoriteiten hebben moeten betalen om hun fouten uit het verleden te regelen,” benadrukt hij.
“Dat bedrag vertegenwoordigt meer dan alle rijkdom die in één jaar door landen zoals Zuid-Afrika of Denemarken wordt geproduceerd. Bovendien is dat pakket bijna voldoende om de begroting van de Franse staat te dekken. Er moet echter vastgesteld worden dat de betalingen niet evenredig over alle rechthebbende partijen is verdeeld.”
‘Amper 22 miljard dollar’
“De Verenigde Staten – de Amerikaanse schatkist, de regulatoren van Wall Street en de benadeelde Amerikaanse consumenten – hebben immers het leeuwendeel van de betalingen opgeëist,” zegt Maujean nog. “In totaal werden aan Amerikaanse partijen vergoedingen voor een totaal van meer dan 300 miljard dollar betaald. In Europa is daarentegen slechts sprake van een bedrag van amper 22 miljard dollar.”
“Dat is opmerkelijk. De financiële crisis werd immers in de Verenigde Staten geboren. De Amerikaanse markt werd immers gekenmerkt door vastgoedspeculaties en een grenzeloze creativiteit binnen de financiële wereld. Bovendien lieten diverse mazen in de Amerikaanse regelgeving een aantal wanpraktijken toe. Dat leidde tot een dodelijke spiraal, waarbij onder meer inferieure leningen van de Amerikaanse bank Lehman Brothers de rest van de wereld konden besmetten.”
‘Verdeeld en machteloos’
“Ook de Europese banken hebben zich niet altijd voorbeeldig gedragen,” erkent Maujean. “Tien jaar na de crisis hebben de Verenigde Staten de schade echter ruimschoots kunnen herstellen, terwijl Europa nog steeds worstelt om zijn banksysteem opnieuw op orde te brengen. Wall Street heeft zijn financiële macht bevestigd en de Amerikaanse dollar heeft zijn invloed verder kunnen versterken. De Verenigde Staten hebben het herstel van hun bankensector dan ook veel efficiënter en pragmatischeraangepakt.”
De auteur merkt daarbij op dat de Amerikaanse autoriteiten de schuldige partijen onmiddellijk in hun portefeuille hebben geraakt. “Van die gelegenheid werd ook gebruik gemaakt om een aantal Europese acteurs in de Amerikaanse netten te vangen,” zegt hij.
“Bovendien konden de Amerikaanse autoriteiten vaak hun beleidskeuzes opleggen aan de Europese autoriteiten, die zich vooral verdeeld en machteloos toonden. Men zou bijna kunnen spreken over een Amerikaans dictaat over de wereldfinanciën.”